เรื่องของตะปู
posted on 09 Mar 2008 13:20 by nittley
มีเด็กน้อยคนหนึ่งที่สีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ดีนัก พ่อของเขาจึงให้ตะปูกับเขา 1 ถุง และบอกกับเขาว่า
“ทุกครั้งที่เขารู้สึกโมโหหรือโกรธใครสักคน ให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้าไปกับรั้วที่หลังบ้าน”
วันแรกผ่านไป เด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเข้าไปที่รั้วหลังบ้านถึง 37 ตัว และก็ค่อยๆ ลดจำนวนลงเรื่อยๆ.. ในแต่ละวันที่ผ่านไปก็ลดจำนวนลง น้อยลง น้อยลง.. เพราะเขารู้สึกว่า การรู้จักควบคุมอารมณ์ตนเองให้สงบ ง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ....
และแล้วหลังจากที่เขาสามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้น ใจเย็นมากขึ้น เขาจึงเข้าไปพบพ่อ และบอกกับพ่อเขาว่า เขาสามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้แล้ว ไม่มุทะลุ โกรธง่ายเหมือนแต่ก่อนที่เคยเป็นมา..พ่อยิ้มและบอกกับลูกชายว่า..
“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าต้องพิสูจน์ให้พ่อรู้ โดยทุกๆ ครั้งที่ลูกสามารถควบคุมอารมณ์ฉุนเฉียวของตนเองได้ ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้าน 1 ตัวทุกครั้ง”
...วันแล้ววันเล่า เด็กน้อยคนนั้นก็ค่อยๆ ถอนตะปูออกทีละตัว จาก 1 เป็น 2 จาก2 เป็น 3… จนในที่สุดตะปูทั้งหมดก็ถูกถอนออกจนหมด..เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกกับพ่อเขาว่า
“ผมทำได้ครับพ่อ ในที่สุดผมก็ทำสำเร็จ!” พ่อไม่ได้พูดอะไร แต่จูงมือลูกของเขาออกไปที่รั้วหลังบ้านและบอกกับลูกว่า
“ทำได้ดีมากลูก และลองมองกลับไปที่รั้วเหล่านั้นสิ .. ลูกเห็นหรือไม่ว่ารั้วนั้นมันไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือน..กับที่มันเคยเป็น... จำไว้นะลูก เมื่อใดก็ตามที่เจ้าทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์ สิ่งนั้นมันจะเกิดเป็นรอยแผล เหมือนกับการเอามีดที่แหลมคมไปแทงใครสักคน ต่อให้ใช้คำพูดว่า “ขอโทษ” สักกี่หน ก็ไม่อาจลบความเจ็บปวด ไม่อาจลบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับเขาคนนั้นได้...”
ฉันใดก็ฉันนั้น “กับเพื่อน” ..เพื่อนเปรียบเสมือนอัญมณีอันมีค่าที่หายาก เป็นคนที่ทำให้เรายิ้ม เป็นคนที่คอยให้กำลังใจและยินดีเมื่อเราพบกับความสำเร็จ เป็นคนที่ปลอบใจเราเวลาเศร้า ร่วมทุกข์ร่วมสุขและจริงใจกับเรา
แสดงให้เขาเห็นว่าเราห่วงใยเขามากแค่ไหน และระวังสิ่งที่เราทำลงไปไม่ว่าคำพูดหรือการกระทำ และจงจำไว้เสมอว่า “คำขอโทษ” ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งที่เกิดขึ้น..
..คือรอยร้าวที่ยากจะสมานได้ดังเดิม..เป็นรอยร้าวที่เขาคงไม่อาจลืมมันได้ตลอดไป..
edit @ 29 Mar 2008 19:29:26 by หุ่นกระป๋อง
